เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 126 รักให้เท่ากัน ดูแลให้ทั่วถึง
“กาลาวาลีลา?” อู้ทู๋กู่เบิกตาโตเท่ากระดิ่ง มองคนหนุ่มกลุ่มหนึ่งบนถนนที่กำลังวิ่งเหยาะ ๆ ไปตามจังหวะแปลก ๆ พลางโยกหัว บางคนถึงกับขยับไหล่ไปด้วยโดยไม่รู้ตัว เขาส่งเสียงประหลาดออกมาชุดหนึ่งด้วยสีหน้างุนงง
“เจ้ากระดูกถามว่าพวกเขาทำอะไรกัน?” เมิ่งฮั่วรับหน้าที่แปลให้ตามความเคยชิน ตัวเขาเองก็งงไม่แพ้กัน
“นั่นสิ พวกเขาทำอะไรกันน่ะ?” อาโห้หลำเกาหัว กิมห้วนซำกิดกับตังทูนาก็ขยับเข้ามาด้วย หัวหลายหัวเบียดกัน มองคนบนถนนที่ทำท่าทางแปลก ๆ เหล่านั้น
บทสนทนาซื่อ ๆ ที่ฟังแล้วชวนขำแบบนี้ แน่นอนว่าต้องมาจากเจ้าพวกตัวป่วนชาวหนานหมาน นับจากวันที่จ้าวอวิ๋นคุมตัวพวกเขากลับมาที่เรือนหลังเล็กก็ผ่านไปสิบกว่าวันแล้ว หลังจากจ้าวจื่อหลงคอยอบรมสั่งสอนอย่างอดทนมาตลอด ในที่สุดเด็กหนุ่มจากหนานจงที่ยังคิดแบบคนในชนเผ่ากลุ่มนี้ก็เริ่มเข้าใจกฎพื้นฐานบางอย่างของการใช้ชีวิตในผิงอาเสียที