เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 105 เฉินเติงขวัญผวา
บนกระดาษเป็นภาพร่างของเมืองขนาดมหึมา ใหญ่จนเห็นแล้วต้องอ้าปากค้าง ตัวเมืองมีรูปทรงเกือบเป็นสี่เหลี่ยม มีแนวแกนกลางชัดเจนและจัดวางผังอย่างเป็นระเบียบ เมืองแบ่งออกเป็นสี่เขตใหญ่ตามทิศตะวันออก ใต้ ตะวันตก และเหนืออย่างชัดเจน ภายในแต่ละเขตยังแบ่งพื้นที่ตามการใช้งาน ทั้งที่ทำการของทางการ ย่านที่อยู่อาศัย ย่านการค้า สถานศึกษาและแหล่งเรียนรู้ ย่านโรงงานช่าง พื้นที่คลังสินค้าและขนส่ง รวมถึงสวนสาธารณะและพื้นที่สีเขียวอื่น ๆ
ถนนทุกสายวางเป็นแนวตรงตัดกันเป็นตาราง ถนนสายหลักกว้างพอให้รถม้าวิ่งเรียงหน้ากระดานได้ถึงแปดคัน สองข้างทางเว้นที่ไว้สำหรับปลูกต้นไม้และขุดร่องระบายน้ำ ภายในเมืองมีแผนจะขุดทะเลสาบเทียมและคลองส่งน้ำหลายแห่ง ใช้ทั้งตกแต่งเมือง จ่ายน้ำ และดับไฟ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจที่สุดคืออาคารกลางแผนผังซึ่งเป็นจวนผู้ว่าการจังหวัด ระบุเอาไว้ว่าสูงถึงเก้าชั้น!
“นี่... นายท่าน ท่านจะสร้างตามแบบนี้จริงหรือขอรับ?” ผ่านไปพักใหญ่ หลู่ซู่ถึงพูดออกมาได้อย่างยากเย็น น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ คนอื่น ๆ ต่างมองเสิ่นเยี่ยนตาปริบ ๆ หวังว่านายท่านจะบอกว่านี่เป็นเพียง “ภาพฝันสำหรับอนาคตอันไกลโพ้น”
“แน่นอนว่าต้องสร้างจริง” เสิ่นเยี่ยนตอบอย่างมั่นใจ ก่อนชี้ไปที่แผนผังแล้วเริ่มอธิบายแนวคิดในการวางผังเมืองอย่างละเอียด