กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 41 หัวถัวมาเยือน
ผ่านไปอีกสี่วัน หลังจากได้ยาต้มอย่างดีและมีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด อาการบาดเจ็บของลกคังก็ดีขึ้นเร็วกว่าที่คิด ตอนนี้เขาพอจะฝืนลุกขึ้นนั่งเอนพิงหมอนอยู่บนเตียงได้แล้ว เขามองเสิ่นเยี่ยนที่เฝ้าอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของอีกฝ่ายก็ดูเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน ดวงตาฝ้าฟางของชายชราเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งซาบซึ้งทั้งยังหวั่นใจกับเรื่องที่เพิ่งผ่านพ้นมา แม้เสียงยังอ่อนแรง แต่ก็พูดได้ชัดขึ้นมากแล้ว
“หลานเยี่ยนเอ๋ย... คราวนี้อาคิดจริง ๆ ว่าถึงคราวสิ้นอายุขัย ต้องไปเข้าเฝ้าอดีตฮ่องเต้แล้ว ไม่คิดเลย... ไม่คิดเลยว่าเด็กอย่างเจ้าจะมีฝีมือถึงขั้นฝืนชะตา แย่งชีวิตแก่ ๆ ของอากลับมาจากมือพญายมได้ เจ้าคงลำบากมาก ช่วงหลายวันมานี้คงเหนื่อยแย่เลยสินะ”
พอเห็นลกคังดูมีเรี่ยวแรงขึ้น เสิ่นเยี่ยนก็โล่งใจเสียที เขายิ้มออกมาจากใจ ก่อนนั่งลงข้างเตียง จับมือผอมแห้งของลกคังไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ท่านอาพูดอะไรเช่นนั้น ท่านมีบุญคุณกับข้ามากมาย ทั้งยังรักข้าเหมือนลูกแท้ ๆ สิ่งที่ข้าทำก็เป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว อีกอย่าง ร่างกายท่านยังแข็งแรงมาก ข้าว่าท่านยังไม่สิ้นลายหรอก พักฟื้นอีกสักหน่อยอาจกลับมากระฉับกระเฉงเหมือนเดิม ถึงตอนนั้นไม่แน่ว่าท่านอาจมีน้องชายตัวน้อยให้น้องจี้อีกคนก็ได้!” เขาจงใจพูดหยอกด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ อยากให้บรรยากาศครึกครื้นขึ้นบ้าง