กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 42 ลกคังส่งต่อตำแหน่ง
“ท่าน... ท่านว่าอะไรนะ? ท่านรักษา... รักษาฝีดาษได้จริงหรือ?!”
หัวถัวเบิกตากว้างราวกับเห็นผี จ้องเสิ่นเยี่ยนไม่วางตา สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจจนไม่อยากเชื่อ แม้แต่เสียงก็ยังเพี้ยนไป
ในฐานะหมอ เขารู้ดีกว่าใครว่าคำว่าฝีดาษหมายถึงอะไร มันคือหมายเรียกจากพญายมที่แขวนอยู่เหนือหัวผู้คนนับไม่ถ้วน ได้ยินชื่อนี้ก็ต้องนึกถึงความตายและความสิ้นหวัง! ตั้งแต่อดีตมา โรคนี้ไม่มียารักษา ไม่มีวิธีป้องกัน ทำได้แค่ปล่อยไปตามชะตากรรม! แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับกล้าพูดว่า...
เสิ่นเยี่ยนยังคงสงบ เขาสบตาหัวถัวที่กำลังตกตะลึง แล้วค่อย ๆ ส่ายหน้าพร้อมอธิบายให้ถูกต้อง “ท่านหมอหัว ไม่ใช่รักษา แต่เป็นการป้องกัน”
แม้แต่ในยุคที่เขาจากมา ฝีดาษก็ยังไม่มียาที่ใช้รักษาได้โดยเฉพาะ สุดท้ายต้องอาศัยการให้วัคซีนทั่วโลกจึงกำจัดโรคนี้ได้จนหมด เขาเสิ่นเยี่ยนมีความสามารถสักแค่ไหนกัน ถึงจะกล้าพูดว่ารักษาโรคร้ายแบบนี้ได้? สิ่งที่เขามีเป็นเพียงความรู้ที่ล้ำหน้ากว่ายุคนี้ ทำให้รู้จักวิธีป้องกันมันเท่านั้น