ตอนที่ 24 คาบสอนสาธิตครั้งแรก

ตอนที่ 24 คาบสอนสาธิตครั้งแรก

ตั้งแต่ขึ้นเวทีร้องเพลงในงานฉลองปีใหม่ครั้งใหญ่ เฉินอาโก่วก็กลายเป็นคนดังตัวน้อยแถวฝั่งตะวันออกของเมืองไปเต็มตัว ไม่ว่าจะเดินไปไหน เพื่อนบ้านก็จะยิ้มแล้วแหย่เขาเล่น

“อ้าว! เจ้าโก่วน้อยมาแล้ว! ร้องเพลงวันนั้นให้ลุงฟังสักสองท่อนสิ?”

“เจ้าโก่วน้อย ดูคึกคักเชียวนะ อยากมีเมียหรือยัง? ป้าหวังจะหาคู่ให้!”

“เฮ้ย! เจ้าโก่วน้อย ตะเข็บเป้ากางเกงเจ้าปริแล้ว! รีบวิ่งเร็ว!”

เฉินอาโก่วสวมเสื้อบุนวมสีแดงตัวโปรด กลอกตาใส่มุกแหย่ไร้สาระของพวกผู้ใหญ่ สูดน้ำมูกที่เกือบจะไหลลงมาแรง ๆ แล้วตะโกนว่า “ข้าผู้เฒ่าซุนมาแล้ว!” ซึ่งเจ้าตัวคิดว่าสง่าผ่าเผยสุด ๆ จากนั้นก็หันไปวิ่งไล่เพื่อน ๆ ที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างบ้าคลั่งอยู่ในตรอก รวดเร็วเหมือนลมหมุนลูกเล็ก

แสงสีทองของอาทิตย์ยามเย็นสาดลงบนร่างเล็ก ๆ ที่วิ่งกันไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ฝุ่นฟุ้งตามหลัง เสียงหัวเราะหยอกล้ออย่างไร้กังวลนั้น อาจเป็นช่วงวัยเด็กที่มีค่าที่สุดท่ามกลางช่องว่างของยุคบ้านเมืองวุ่นวาย และจะค่อย ๆ เลือนหายไปอย่างเงียบงันเมื่อพวกเขาโตขึ้น

เช้าตรู่วันหนึ่ง เฉินอาโก่วยังฝันหวานอยู่ ก็ถูกเฉินต้าผู้เป็นพ่อหิ้วออกจากผ้าห่มเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ เฉินต้าจับลูกชายสวมเสื้อบุนวมสีแดงที่เก็บไว้ใส่เฉพาะวันสำคัญอย่างคล่องแคล่ว เอาผ้าเปียกเช็ดหน้าลวก ๆ แล้วก็หิ้วออกจากบ้านไป