ตอนที่ 23 เสน่ห์ของอาหารผัด

ตอนที่ 23 เสน่ห์ของอาหารผัด

ถ้าเสิ่นเยี่ยนรู้ว่าตำราเรียนสำหรับเด็กที่เขาหยิบโน่นผสมนี่ แถมยังแอบสอดแทรกความคิดของตัวเองลงไป จะทำให้ซัวเอี๋ยนมองเห็นอะไรได้มากมายขนาดนี้ ถึงกับคิดถกเถียงกับตัวเองอย่างจริงจังว่าแท้จริงแล้วการศึกษาคืออะไร เขาคงยกให้นางเป็นคนที่รู้ใจเขาที่สุดในชีวิตทันที แล้วพูดด้วยความซาบซึ้งว่า คนที่เข้าใจข้าก็คือเจาจีนี่เอง!

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามานั่งคิดถึงความรู้สึกอันซับซ้อนของซัวเอี๋ยนเลยสักนิด เขากำลังถกแขนเสื้อ นั่งยองอยู่ในสวนผักแปลงเล็กที่แบ่งพื้นที่ไว้โดยเฉพาะตรงลานหลังบ้าน คอยดูผลผลิตในแปลงด้วยความดีใจที่ได้เก็บเกี่ยว เหมือนชาวไร่ชาวสวนธรรมดาคนหนึ่ง มีความสุขจนแทบจะฮัมเพลงออกมา

ปีก่อน ทุกคนในอำเภอต้องเอาชีวิตให้รอด จึงใช้ที่ดินแทบทุกผืนที่เพาะปลูกได้มาปลูกธัญพืชไว้เป็นอาหารหลัก ผักเลยกลายเป็นของฟุ่มเฟือย ตลอดหน้าหนาว นอกจากผักดองกับผักแห้งแล้ว ก็แทบไม่เห็นผักเขียวเลย แต่ปีนี้ต่างออกไปแล้ว คนเพิ่มขึ้นมาก ที่ดินที่บุกเบิกไว้ก็เพิ่มตาม เสิ่นเยี่ยนจึงสั่งแบ่งที่ดินส่วนหนึ่งไว้ไม่น้อยสำหรับปลูกผักและผลไม้สารพัดชนิด คนเราจะกินแต่ข้าวฟ่างอย่างเดียวไม่ได้ วิตามินกับใยอาหารก็สำคัญเหมือนกัน