ตอนที่ 22 ขอให้ซัวเอี๋ยนช่วยวาดภาพ

ตอนที่ 22 ขอให้ซัวเอี๋ยนช่วยวาดภาพ

พอกลับมาถึงอำเภอผิงอา เสิ่นเยี่ยนก็สั่งให้คนจัดเรือนแยกหลังหนึ่งข้างบ้านของตัวเองให้ซัวเอี๋ยนกับสาวใช้พัก ที่นั่นเงียบสงบ ดูสบายตา และมีลานเล็ก ๆ อยู่กลางเรือน ถึงจะไม่ใหญ่ แต่ห้องหับก็สะอาดเรียบร้อย หน้าต่างใสสะอาด โต๊ะไม่มีฝุ่น ในลานยังมีต้นท้อที่กำลังออกดอกเล็ก ๆ สีขาวอมชมพูอยู่ต้นหนึ่ง ถูกใจคนรักหนังสือและศิลปะทีเดียว

เตียวเสี้ยนมาช่วยจัดที่พักอย่างดีอกดีใจ คอยบอกให้พวกบ่าวยกหีบไปวางตามที่ต่าง ๆ พอเปิดหีบหนัก ๆ ออกทีละใบ แม้แต่เตียวเสี้ยนที่เคยเห็นอะไรมาไม่น้อยก็ยังอดทึ่งไม่ได้

ข้างในมีเสื้อผ้าสีเรียบอยู่แค่ไม่กี่ชุด ที่เหลืออัดแน่นไปด้วยหนังสือทั้งนั้น! มีทั้งม้วนไม้ไผ่ แผ่นไม้ และหนังสือผ้าไหม แบ่งเป็นหมวดหมู่แล้วมัดไว้อย่างเรียบร้อย มีกลิ่นหมึกจาง ๆ ปนกับกลิ่นเฉพาะของกระดาษ นี่ดูเป็นสัมภาระของหญิงสาวที่ไหนกัน เป็นห้องสมุดเคลื่อนที่ขนาดย่อมชัด ๆ

“พี่เจาจี ท่านเอาหนังสือมาเยอะขนาดนี้เลยหรือ!” เตียวเสี้ยนพูดอย่างทึ่ง ๆ พลางหยิบหนังสือผ้าไหมม้วนหนึ่งขึ้นมาคลี่ดู ตัวอักษรแบบลี่ซูบนนั้นเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบและสวยงาม เนื้อหาก็ลึกซึ้ง “ท่านเก่งจริง ๆ อ่านหนังสือมาตั้งมากมาย เข้าใจเรื่องต่าง ๆ มากขนาดนี้”