กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 21 อย่าขโมยของที่ฝากให้ดูแลเสียเอง
ในงานเลี้ยง เจ้าบ้านกับแขกนั่งหันหน้าเข้าหากัน บนโต๊ะเตี้ยมีทั้งผักตามฤดูกาล เนื้อย่าง และเหล้าขุ่นที่หมักกันในท้องถิ่น แม้จะไม่ได้จัดอย่างประณีต แต่ก็มีให้กินอย่างเต็มที่ พอดื่มกันไปสามรอบ ทุกคนก็เริ่มพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองมากขึ้น ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความหนักใจเจืออยู่เล็กน้อย
ลกคังลูบหนวดที่ตัดแต่งไว้อย่างเรียบร้อย มองซัวหยงซึ่งนั่งขมวดคิ้วน้อย ๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถามขึ้นว่า “พี่ป๋อเจีย ท่านตัดสินใจแน่แล้วหรือว่าจะไปลกเอี๋ยงครั้งนี้? ท่านจะไปรับใช้ตั๋งจ้งอิ่งผู้นั้นจริง ๆ หรือ?”
มือที่ถือจอกเหล้าของซัวหยงชะงักไป เขาเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ดื่มเหล้าที่เหลือในจอกจนหมด แล้วถอนหายใจยาว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจและขมขื่น “พี่จี้หนิง ข้าไม่ได้อยากช่วยคนชั่วทำร้ายใคร แต่ตอนนี้ตั๋งโต๊ะมีกองทัพใหญ่ในมือ คุมราชสำนัก จะปลดหรือตั้งฮ่องเต้ก็ทำตามใจ อำนาจลงโทษให้รางวัลล้วนอยู่ที่เขาคนเดียว เขาส่งราชโองการมาแผ่นหนึ่ง เรียกว่าเรียกตัวไปรับราชการ แต่ความจริงก็คือบังคับ ข้าเป็นแค่บัณฑิตคนหนึ่ง ไม่มีแม้แต่อาวุธติดมือ ญาติพี่น้องก็อยู่ที่เฉินหลิวกันหมด... จะให้ข้าทำอย่างไร? ข้าจะขัดคำสั่งได้อย่างไร?”
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังของบัณฑิตที่ไร้กำลังต่อกรกับผู้มีอำนาจ ทั้งที่รู้ว่าเป็นหลุมไฟ ก็ยังต้องกระโดดลงไป