ตอนที่ 17 งานแสดงฉลองปีใหม่

ตอนที่ 17 งานแสดงฉลองปีใหม่

อาโก่วเป็นชื่อเล่นที่พบได้ทั่วไปในยุคนี้ ฟังแล้วรู้ถึงความเรียบง่ายของคนชนบท และความหวังเล็กๆ ของพ่อแม่ที่เชื่อว่าตั้งชื่อลูกให้ต่ำต้อยแล้วจะเลี้ยงง่าย สำหรับเสิ่นเยี่ยน ชื่อนี้ฟังดูใกล้ชิดและเป็นกันเองกว่าชื่ออย่างอาหมานเสียอีก

แค่ถนนสายหนึ่งทางตะวันออกของเมืองที่ไม่ได้กว้างนัก ก็มีเด็กชื่ออาโก่วอยู่ถึงสามคนแล้ว อาโก่วบ้านเฉินอายุน้อยที่สุด เพิ่งครบเจ็ดขวบ ในความทรงจำที่ยังเลือนรางของเขา ดูเหมือนชีวิตจะวนเวียนอยู่กับความหิวมาตลอด หิวจนท้องร้องจ๊อกๆ หิวจนกลางคืนนอนไม่หลับ ต้องร้องไห้งอแง แต่เดิมเขามีพี่ชายพี่สาวอยู่สี่ห้าคน แต่หลังจากเจอเคราะห์ร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายก็เหลือแค่เขากับพี่รองที่เงียบขรึมไม่ค่อยพูด ยังอยู่ข้างกายพ่อแม่

แต่จิตใจของเด็กไม่ได้ละเอียดอ่อนนัก และยังเข้มแข็งกว่าที่คิด ความทุกข์เหมือนระลอกคลื่นบนผิวน้ำ มาเร็วก็หายเร็ว ขอแค่ตรงหน้ามีของกิน มีอะไรให้เล่น มีผ้าห่มอุ่นๆ ให้ซุกนอน เงาของอดีตก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว เฉินอาโก่วในตอนนี้รู้สึกแค่ว่าชีวิตช่างมีความสุขเหลือเกิน

เช้าวันสิ้นปี ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เฉินอาโก่วก็ถูกเฉินต้าผู้เป็นพ่อดึงออกจากใต้ผ้าห่มอุ่นๆ เฉินต้าเป็นชายผิวคล้ำร่างกำยำ ปกติทำงานแบกถ่านหินอยู่ที่เหมือง เรี่ยวแรงมากเหลือเกิน หิ้วลูกชายขึ้นมาได้ง่ายๆ เหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ