ตอนที่ 15 ทงฮุ่ยฟาง

ตอนที่ 15 ทงฮุ่ยฟาง

ช่วงนี้เตียวเสี้ยนมีเรื่องหนักอกอยู่เรื่องหนึ่ง แต่ก็ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังอย่างไร ได้แต่เก็บไว้จนรู้สึกอึดอัดใจ

นางกลุ้มเรื่องอะไรน่ะหรือ? ว่ากันตามจริง นางไม่น่าจะมีเรื่องให้กังวลเลยสักนิด ท่านพี่ทั้งรักทั้งทะนุถนอมนาง ราวกับประคองไว้ในมือก็กลัวหล่น อมไว้ในปากก็กลัวละลาย ดีเสียจนนางเองยังรู้สึกว่าเกินไปหน่อย พออากาศหนาว เขาก็กลัวนางจะหนาว ถึงกับพาคนเข้าภูเขาด้วยตัวเอง ไปหาหินดำที่จุดไฟติดมาได้ แถมยังสั่งให้ช่างเหล็กทำเตาผิงให้เป็นพิเศษ เพียงเพื่อให้ห้องของนางอุ่นขึ้นอีกหน่อย

ทุกวันเขาคอยถามไถ่ว่านางหนาวไหม เป็นอย่างไรบ้าง ดูแลเอาใจใส่แม้แต่เรื่องเล็กน้อย พอจัดการงานราชการเสร็จ เวลาที่เหลือส่วนใหญ่ก็อยู่เป็นเพื่อนนาง เล่าเรื่องแปลกใหม่ชวนติดตามให้ฟังบ้าง ฟังนางเล่นพิณหรือนั่งคุยเป็นเพื่อนบ้าง ชีวิตแบบนี้เป็นวาสนาที่ผู้หญิงอีกมากมายต่อให้อยากมีก็ยังไม่มีโอกาส

แต่ก็เพราะเขาดีกับนางถึงขนาดนี้เอง นางถึงเริ่มไม่สบายใจ และรู้สึกคล้ายกับว่าตัวเองทำผิดต่อเขา

“เฮ้อ...”

นางเอนตัวพิงข้างหน้าต่างในห้องอุ่น มองพื้นแผ่นหินในลานด้านนอกที่มีหิมะปกคลุมอยู่บางๆ แล้วถอนหายใจยาว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อยๆ โดยไม่รู้ตัว ใบหน้างามผ่องราวหยกมีความหม่นเศร้าจางๆ ที่สลัดไม่หลุด ภายในห้อง เตาแผ่นเหล็กที่ท่านพี่เรียกว่าเตาเสี้ยนยังคงแผ่ความอุ่นออกมาอย่างสม่ำเสมอ ไล่ความหนาวชื้นที่เป็นลักษณะเฉพาะของฤดูหนาวทางใต้ของแม่น้ำแยงซี แต่ในใจนางกลับหม่นหมองไม่ต่างจากท้องฟ้าสีเทาด้านนอก