กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 14 นายอำเภอผู้คลั่งรักภรรยา
“พวกเจ้าพบเหมืองถ่านหินแล้วหรือ?!” พอได้ยิน เสิ่นเยี่ยนก็ลุกพรวดจากหลังโต๊ะ จ้องถานลิ่ว คนงานเหมืองสูงวัยที่กำลังรายงานด้วยท่าทีนอบน้อมไม่วางตา ก่อนหน้านี้เขาแค่บอกให้ผู้เฒ่าหานกับคนอื่น ๆ ช่วยมองหาถ่านหินหรือแร่ที่ติดไฟได้คล้ายกัน โดยไม่ได้หวังอะไรมาก คิดไม่ถึงว่าจะหาเจอจริง ๆ
ถานลิ่วเห็นสายตาของเสิ่นเยี่ยนเปลี่ยนเป็นคมกริบขึ้นมาทันที ก็อดประหม่าไม่ได้ เขาถูมือหยาบกร้านเข้าหากันแล้วตอบอย่างระมัดระวัง “เรียน... เรียนใต้เท้านายอำเภอ ผู้น้อยไม่กล้ายืนยันว่าใช่ถ่านหินที่ท่านพูดถึงหรือไม่ แต่ของนี่ดำสนิท เนื้อเปราะ จับแล้วมีเศษติดมือ พอโดนไฟก็ติด ให้ความร้อนได้นาน ตรงกับที่พวกคนงานเหมืองเรียกกันว่าถ่านหิน เมื่อก่อนตอนอยู่เหมืองที่ไคว่จี ก็เคยเห็นคนขุดไปใช้กันบ้าง แต่ควันเยอะ กลิ่นเหม็น เลยไม่ค่อยมีใครใช้ขอรับ”
“พาข้าไปดู!” เสิ่นเยี่ยนสั่งทันทีโดยไม่ลังเล พลังงาน! นี่คือเลือดที่หล่อเลี้ยงอุตสาหกรรม เป็นรากฐานที่อยู่ลึกลงไปกว่าเรื่องอาหารเสียอีก! ในยุคนี้ ใครใช้พลังงานได้คุ้มค่ากว่าก็เท่ากับถือกุญแจสำคัญในการพัฒนาไว้ในมือ ประโยชน์ของถ่านหินไม่ได้มีแค่ให้ความอบอุ่นอย่างแน่นอน
เขาเรียกทหารคุ้มกันมาหนึ่งหน่วย ให้หลี่ลี่นำกำลังคอยดูแลด้วยตัวเอง แล้วให้หวังเฉินอยู่จัดการงานประจำที่ที่ว่าการอำเภอ ส่วนเขาก็ตามถานลิ่วกับคนงานเหมืองอีกหลายคนเข้าป่าลึกทางเหนือของเมืองอย่างใจร้อน