กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 11 เหรียญเชิดชูแรงงาน
เสิ่นเยี่ยนก้าวขึ้นไปบนเวทีไม้ชั่วคราวกลางลานที่สูงราวครึ่งตัวคน แสงแดดใสในฤดูใบไม้ร่วงยิ่งทำให้เขาดูยืนตัวตรงสง่า พอทุกคนเห็นเขาขึ้นไปยืนอยู่บนเวที ฝูงชนด้านล่างที่ส่งเสียงกันอยู่แล้วก็พากันโห่ร้องดังสนั่น ราวกับเสียงภูเขาถล่มและคลื่นทะเลซัดเข้ามาพร้อมกัน!
“นายท่านเสิ่น!”
“ท่านผู้ผดุงความยุติธรรม!”
“เซียนลงมาเกิด!”
เสียงโห่ร้องดังเหมือนฟ้าคำราม ระลอกแล้วระลอกเล่าดังขึ้นเรื่อย ๆ จนหูแทบดับ สะเทือนขึ้นไปถึงท้องฟ้า ชาวบ้านนับพันนับหมื่นโบกแขนไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพและความยินดีจากใจที่แทบจะคลั่งไคล้ เสียงของทุกคนรวมกันเป็นพลังมหาศาลที่ทำให้ใจสั่น ราวกับจะพลิกเวทีไม้ให้คว่ำลงได้
เติ้งกวงนั่งอยู่ตรงที่นั่งซึ่งจัดไว้ให้เป็นพิเศษข้างเวทีไม้ เสียงโห่ร้องกึกก้องที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้เขาตกใจจนหน้าซีด เผลอหดคอโดยไม่รู้ตัว กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปพักใหญ่ เขาพึมพำกับซุนฮิวที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “เสิ่นเยี่ยนผู้นี้ได้ใจชาวบ้านถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เหลือเชื่อจริง ๆ! เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?”