กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 12 ชวนซุนฮิวมาร่วมงาน
“อะไรนะ?” เติ้งกวงชะงักเมื่อจู่ ๆ เสิ่นเยี่ยนก็ถามย้อนกลับมา ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เขายืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังสั่งสอน “สิ่งที่ข้าศึกษาย่อมเป็นคำสอนของปราชญ์ขงจื๊อ คำสอนของเมิ่งเคอ และคัมภีร์ของเหล่านักปราชญ์! สิ่งเหล่านี้คือพื้นฐานของการเป็นขุนนางและหลักในการใช้ชีวิต! นายอำเภอเสิ่นถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? หรือคิดว่าข้าเป็นคนไร้ความรู้ความสามารถ?”
“หึ...” เสิ่นเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ โดยไม่ปิดบังความเยาะเย้ย เขาไม่ได้ตอบคำถามของเติ้งกวงตรง ๆ แต่กวาดตามองชาวบ้านด้านล่าง บางคนดูงุนงง บางคนดูโกรธเคือง เพราะคำพูดของเติ้งกวงที่เรียกพวกเขาว่าคนใช้แรงงานต่ำต้อย จากนั้นเขาก็หันกลับมามองเติ้งกวง แล้วค่อย ๆ พูดด้วยเสียงที่ทุกคนได้ยินชัดเจน
“คำสอนของปราชญ์ ช่างพูดได้ดีจริง ๆ! เช่นนั้นข้าขอถามท่านขุนนางที่ปรึกษาเติ้งสักคำ...”
เขาจงใจหยุดไปครู่หนึ่ง จ้องเติ้งกวงเขม็งด้วยสายตาแน่วแน่ แล้วท่องช้า ๆ ชัด ๆ ทีละคำ “แขนขาไม่เคยลงแรง ธัญพืชทั้งห้าก็แยกไม่ออก แล้วใครกันที่เป็นอาจารย์?”
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าถือตัวราวกับกำลังสั่งสอนคนของเติ้งกวงก็แข็งค้างทันที เหมือนถูกฟ้าผ่าลงมากลางหัว เขาเบิกตากว้าง ปากเผยอเล็กน้อย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก