ตอนที่ 10 ซุนฮิว

ตอนที่ 10 ซุนฮิว

“เจ้า... เจ้าคือเด็กแซ่เสิ่น... นายอำเภอเสิ่นหรือ?” พอได้ยินเสิ่นเยี่ยนแนะนำตัวอย่างใจเย็น สีหน้าหยิ่งยโสของขุนนางวัยกลางคนก็แข็งค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตกตะลึงจนปิดไม่มิด เขาเกือบเผลอเรียกอีกฝ่ายว่าเด็กแซ่เสิ่น ซึ่งเป็นคำดูถูกที่เขากับเพื่อนขุนนางในลกเอี๋ยงใช้เรียกคนที่ได้ดีเพราะโชคช่วยผู้นี้อยู่บ่อย ๆ ยังดีที่ยั้งปากไว้ทันแล้วฝืนเปลี่ยนคำพูด แต่ก็ทำให้ดูเสียอาการอยู่ไม่น้อย

จะไม่ให้เขาตกใจได้อย่างไร? ชายหนุ่มตรงหน้าแต่งตัวเรียบง่าย ถึงกับมีฝุ่นดินจากการทำไร่ทำนาติดอยู่ แม้หน้าตาหล่อเหลา แต่ก็ไม่มีท่าทีรู้หลบเป็นหลีกหรือเจ้าเล่ห์อย่างคนในวงขุนนาง ยิ่งไม่มีแววประจบสอพลอหรือหยิ่งผยองอย่างคนที่ได้ดีเพราะโชคช่วยตามข่าวลือ เขายืนอยู่ตรงนี้ เบื้องหลังเป็นทุ่งข้าวสีทองที่พลิ้วไหวกับชาวบ้านที่กำลังดีใจกันอย่างคึกคัก ท่าทางสงบนิ่ง ไม่สะทกสะท้าน ดูเหมือนผู้ใหญ่ในท้องถิ่นที่ชาวบ้านนับถือจากใจ มากกว่าคนดวงดีที่จู่ ๆ ก็ได้เป็นนายอำเภอเพราะถวายสมบัติเซียน

เรื่องนี้เคยทำให้เหล่าบัณฑิตในลกเอี๋ยงวิจารณ์กันไม่น้อย ถึงนายอำเภอจะเป็นเพียงขุนนางท้องถิ่นที่มีขั้นเงินเดือนตั้งแต่หกร้อยถึงหนึ่งพันต้าน แต่ก็เป็นผู้ปกครองที่ต้องดูแลประชาชนโดยตรง รับผิดชอบทั้งงานบ้านเมือง คดีความ เรือนจำ และภาษีในพื้นที่ จะเอาไปเทียบกับตำแหน่งที่ไม่มีงานเป็นชิ้นเป็นอันหรือบรรดาศักดิ์ที่มีไว้ให้เกียรติอย่างเดียวไม่ได้