กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 9 คนจากลกเอี๋ยง
ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเย็นสบาย ท้องฟ้าสูงโปร่งมีเมฆบางตา ต้นข้าวสีทองพลิ้วไหวเป็นระลอกใต้แสงแดด เหมือนผ้าไหมเนื้อนุ่มที่ปูยาวไปจนสุดขอบฟ้า รวงข้าวหนักจนก้มต่ำราวกับกำลังน้อมหัว ส่งกลิ่นหอมเฉพาะของธัญพืชที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจ ในที่สุดฤดูเก็บเกี่ยวก็มาถึงแล้ว
ริมนาข้าวผืนใหญ่ที่ทุกคนช่วยกันดูแลอย่างดีนอกอำเภอผิงอา มีคนหลายพันยืนรวมกันแน่นขนัด ชาวบ้านแทบทั้งอำเภอที่ยังเดินไหว รวมถึงทหารใต้บังคับบัญชาของหลี่ลี่ ต่างพากันมาที่นี่โดยไม่มีใครต้องเรียก ทุกคนดีใจจนเก็บสีหน้าไม่อยู่ สายตาจับจ้องทุ่งสีทองตรงหน้าอย่างเฝ้ารอ ราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก ตลอดหลายเดือนมานี้ พวกเขาทั้งเสียเหงื่อทั้งทนหิว มีนายท่านผู้เป็นนายอำเภอนำพาพวกเขาบุกเบิกที่รกร้างด้วยจอบทีละจอบ ตักน้ำรดต้นกล้าทีละกระบวย ภาพตรงหน้านี้เองคือสิ่งที่พวกเขาเฝ้ารอทั้งวันทั้งคืน
แต่ท่ามกลางผู้คนก็ยังมีความหนักใจแฝงอยู่จาง ๆ หลายเดือนมานี้ลำบากกันเหลือเกิน เสบียงทหารสามร้อยสือที่ยืมมาจากลกคังหมดไปตั้งแต่กลางฤดูร้อนแล้ว กว่าจะประคองทุกคนมาถึงฤดูเก็บเกี่ยว เสิ่นเยี่ยนต้องคิดหาทางจนแทบหมดปัญญา
เขาจัดให้คนหนุ่มที่แข็งแรงขึ้นเขาลงน้ำ ล่าสัตว์ป่าสัตว์ปีก จับปลากุ้งหอย ให้ผู้หญิง เด็ก คนแก่ และคนที่เรี่ยวแรงน้อย ช่วยกันเก็บผักป่า เห็ด และผลไม้ป่าทุกอย่างที่กินได้ ถึงขั้นส่งคนเข้าป่าที่ไกลออกไปเพื่อหาพืชหัวอย่างมันสำปะหลังและหัวกวาวเครือ ตัวเขาเองก็ทำให้ดูเป็นตัวอย่าง กินแค่ข้าวต้มผักใส ๆ วันละสองมื้อ จนผอมลงไปมาก