กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 8 โจรแม่น้ำ
ห่างจากเมืองผิงอาไปทางตะวันตกเฉียงใต้ราวห้าลี้ มีแม่น้ำเจวี๋ยสุ่ยสายเล็กไหลเงียบ ๆ อยู่ในความมืด เสียงน้ำไหลกลบเสียงเคลื่อนไหวเบา ๆ ริมฝั่ง ท่ามกลางก้อนหินที่กระจัดกระจายกับเงากอต้นอ้อ มีเงาคนกลุ่มใหญ่หมอบซ่อนอยู่จนแทบมองไม่เห็น
คนพวกนี้ส่วนใหญ่สวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีเข้มหรือสีดำแบบรัดกุม ในมือถือทั้งดาบ กระบี่ ฉมวกหน้าตาต่างกันไป บางคนถึงกับถือแค่กระบองไม้ทำขึ้นลวก ๆ ใบหน้ากร้านแดดกร้านลมจากการหากินอยู่บนน้ำมานาน ดูดุดันจนชวนหวั่นใจ ทุกคนพยายามเงียบให้มากที่สุด มีเพียงเสียงหายใจหนัก ๆ กับเสียงอาวุธกระทบก้อนหินเบา ๆ เป็นครั้งคราวที่ลอยไปกับลมกลางคืนอันเงียบสงัด
พวกเขาเป็นโจรแม่น้ำที่ออกปล้นอยู่แถบน่านน้ำรอยต่อระหว่างจังหวัดหลูเจียงกับจังหวัดจิ่วเจียง ปกติจะปล้นเรือสินค้าและหมู่บ้านตามริมฝั่ง ลงมือโหดเหี้ยม มาไวไปไว ทางการส่งคนมาปราบหลายครั้งก็ยังจัดการไม่ได้
“พี่รอง” ชายร่างผอมตัวเล็กที่นั่งยองอยู่ข้างหัวหน้าลดเสียงถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ “ข่าวที่เจ้าเซี่ยหย่วนส่งมาเชื่อได้หรือ? เมืองเล็กแค่นี้ จะมีเสบียงกับทรัพย์สินมากอย่างที่มันว่าจริงหรือ? คงไม่ได้หลอกพวกเราไปติดกับหรอกนะ?”
หัวหน้าที่ถูกเรียกว่าพี่รองเป็นชายวัยราวสามสิบ รูปร่างแข็งแรงล่ำสัน ใบหน้าดำคล้ำราวกับเหล็ก สายตาคมกริบเหมือนเหยี่ยว ตอนนี้เขากำลังหรี่ตามองแนวอำเภอผิงอาที่เห็นเลือนรางอยู่ไกล ๆ พอได้ยินคำถามก็แค่นเสียงขึ้นมา น้ำเสียงแหบพร่าแฝงความเหี้ยมเกรียมจนไม่มีใครกล้าเถียง