ตอนที่ 4 เริ่มลงมือ

ตอนที่ 4 เริ่มลงมือ

เสบียงสามร้อยสือ ฟังดูก็ไม่น้อย หนึ่งสือเท่ากับประมาณหนึ่งร้อยยี่สิบจินในยุคหลัง สามร้อยสือจึงเท่ากับสามหมื่นหกพันจิน แต่สำหรับเมืองที่ยังมีคนอยู่กว่าพันคน และทุกคนต่างอดอยากมานาน หากจะให้เสบียงจำนวนนี้อยู่ไปจนถึงฤดูเก็บเกี่ยวในอีกหลายเดือนข้างหน้า ก็ต้องคำนวณการใช้ให้ละเอียด ถึงอย่างนั้นก็ยังแทบไม่พออยู่ดี

พอกลับถึงที่ว่าการอำเภอ สิ่งแรกที่เสิ่นเยี่ยนทำก็คือเรียกหวังเฉิน หลี่ลี่ รวมถึงผู้อาวุโสในหมู่บ้านและหัวหน้าชุมชนที่เพิ่งเลือกขึ้นมาชั่วคราวอีกไม่กี่คน มาหารือกันตลอดคืน จนได้กฎการปันส่วนและดูแลเสบียงที่เข้มงวดชุดหนึ่ง

อย่างแรกคือมาตรการประหยัดอาหารที่เริ่มตั้งแต่คนระดับบนลงมา ตั้งแต่เสิ่นเยี่ยนผู้เป็นนายอำเภอ ขุนนางและเจ้าหน้าที่ประจำที่ว่าการอำเภอทุกคน ไปจนถึงทหารใต้บังคับบัญชาของหลี่ลี่ ล้วนต้องเปลี่ยนมากินวันละสองมื้อ สำหรับเสิ่นเยี่ยนที่ชินกับการกินวันละสามมื้อ นี่เป็นความทรมานอย่างไม่ต้องสงสัย พอใกล้ยามซื่อกับยามเซินทีไร ท้องก็ร้องราวกับมีคนตีกลองอยู่ข้างใน แต่เขาต้องทำเป็นตัวอย่าง

ที่จริงแล้ว สำหรับชาวบ้านส่วนใหญ่ในยุคนี้ การกินวันละสองมื้อถือเป็นเรื่องปกติด้วยซ้ำ ในปีที่เกิดภัยพิบัติ การได้กินวันละมื้อ หรือหลายวันได้กินสักมื้อก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร