ตอนที่ 3 อยู่นอกบ้าน ฐานะต้องตั้งให้ตัวเอง

ตอนที่ 3 อยู่นอกบ้าน ฐานะต้องตั้งให้ตัวเอง

ประตูค่ายบานหนักถูกดึงเปิดออกเป็นช่องแคบๆ พร้อมเสียง “เอี๊ยด” นายทหารผิวคล้ำรูปร่างล่ำสันคนหนึ่งโผล่ตัวออกมา เขาสวมเกราะหนังเก่าครึ่งใหม่ครึ่ง มีดาบด้ามห่วงห้อยอยู่ที่เอว ใบหน้าดูกร้านแดดกร้านลม แววตาระแวดระวังปนกับความงุนงงที่แทบสังเกตไม่เห็น เขามองสำรวจเสิ่นเยี่ยนกับกลุ่มผู้ประสบภัยด้านหลังที่สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นและมีสีหน้าซีดเซียวจากความอดอยาก

เสิ่นเยี่ยนใจตึงขึ้นเล็กน้อย เขากวาดตามองเข้าไปหลังประตูค่ายอย่างรวดเร็ว เห็นเงาคนเดินกันอยู่หลังกำแพงดิน แม้จะมองไม่ชัดว่ามีกี่คน แต่กะคร่าวๆ แล้ว ทหารที่เฝ้าที่นี่ไม่มีทางมีแค่สามสิบถึงห้าสิบคน ดูจากขนาดค่ายแล้วน่าจะมีถึงหนึ่งถึงสองร้อยคน ต่างจากที่เขาคิดไว้โดยสิ้นเชิงว่าจะมีเพียงทหารแก่ อ่อนแอ หรือเจ็บป่วยไม่กี่คนคอยเฝ้าอยู่

เขาเหลือบมองหวังเฉินที่อยู่ข้างตัวโดยไม่รู้ตัว ในแววตามีแววตำหนิจางๆ ว่า ‘ทำไมเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้’ หวังเฉินเห็นสายตาของเสิ่นเยี่ยนก็ชะงัก ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาแล้วฝืนยิ้มอย่างจนใจ เขาจะไปคิดได้อย่างไรว่านายอำเภอผู้นี้ตั้งใจจะเอาเสบียงทหารมาตั้งแต่แรก ดูท่าทางแล้ว ถ้ามีทหารเฝ้าอยู่น้อยก็คงกล้าบุกเข้าไปแย่งจริงๆ

ใช้กำลังไม่ได้แน่แล้ว เสิ่นเยี่ยนรีบข่มความลนลานในใจ ยิ้มอย่างเป็นมิตร แล้วยกมือคารวะนายทหารหน้าคล้ำที่เดินออกมา ก่อนทักขึ้นว่า “ท่านแม่ทัพลำบากแล้ว ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไรหรือ?”