ตอนที่ 5 ลกคังส่งคนมา

ตอนที่ 5 ลกคังส่งคนมา

วันเวลาผ่านไปท่ามกลางงานที่ล้นมือและความหวัง พอรู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปสิบกว่าวันแล้ว

บนลานว่างใกล้ทางน้ำที่เคยแห้งขอดริมถนนตะวันออกในอำเภอผิงอา ผู้คนมารวมตัวกันแน่นขนัด แดดค่อนข้างจ้า แต่ดูเหมือนไม่มีใครรู้สึก ทุกสายตาจับจ้องอยู่ที่ขอบบ่อน้ำซึ่งเพิ่งก่อเสร็จกลางลาน

ชายหลายคนถอดเสื้อเปลือยท่อนบน กำลังช่วยกันหมุนกว้านพร้อมส่งเสียงฮึบฮับ เชือกป่านเส้นหนาขึงตึง ถังไม้ใบใหญ่ค่อย ๆ ถูกดึงขึ้นมาจากบ่อที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น พอถังพ้นปากบ่อ พวกเขาก็ช่วยกันยกมาวางบนขอบ น้ำใสในถังกระเพื่อมเบา ๆ สะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ

“น้ำ! น้ำจริง ๆ! ขุดเจอน้ำแล้ว!” ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นมาก่อน

เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจก็ดังลั่นไปทั่วฝูงชนทันที ทุกคนทั้งดีใจทั้งแทบไม่อยากเชื่อ หลายคนตื่นเต้นจนน้ำตาคลอ ภัยแล้งรุนแรงที่นาน ๆ จะเกิดขึ้นสักครั้งเมื่อปีก่อน ไม่ได้ทำให้แค่พื้นนาแตกระแหง แต่ยังทำให้แม่น้ำสายหลักที่ไหลผ่านอำเภอผิงอาแห้งจนไม่มีน้ำไหล การหาน้ำกินน้ำใช้จึงกลายเป็นปัญหาใหญ่ ต้องอาศัยบ่อลึกไม่กี่บ่อกับน้ำพุบนเขาที่อยู่ไกลออกไป แต่ละวันต้องใช้แรงคนมากมายไปขนน้ำ แค่น้ำกินน้ำใช้ยังลำบากขนาดนี้ เรื่องเอาน้ำไปรดนาก็ไม่ต้องพูดถึง

แต่ตอนนี้บ่อใหม่ขุดเจอน้ำแล้ว! นายอำเภอเสิ่นเป็นคนสำรวจและเลือกตำแหน่งด้วยตัวเอง จากนั้นหลี่ลี่ก็พาทหารกับชาวบ้านวัยฉกรรจ์ช่วยกันขุดตามจุดต่าง ๆ ในเมืองอยู่สิบกว่าวัน จนขุดเจอน้ำสำเร็จเป็นบ่อที่แปด! อย่างน้อยปัญหาขาดแคลนน้ำดื่มในเมืองก็ทุเลาลงไปมากแล้ว