ตอนที่ 2 สังคมที่กินคนจริง ๆ

ตอนที่ 2 สังคมที่กินคนจริง ๆ

พอฟังหวังเฉินรายงานสภาพในอำเภอจบ เสิ่นเยี่ยนก็รู้สึกว่าขมับเต้นตุบ ๆ ทั้งหงุดหงิดทั้งหมดแรงจนบอกไม่ถูก

ยากเกินไปแล้ว

เริ่มต้นมาก็เจอเรื่องหนักขนาดนี้เลยหรือ คนพันกว่าคน เสบียงก็ไม่มี เงินก็ไม่มี ทหารก็ไม่มี รอบด้านอาจมีภัยอีก อาศัยแค่ตัวเขาที่ข้ามโลกมาแบบรู้งู ๆ ปลา ๆ กับระบบที่ดูเหมือนจะทำได้แค่บริหารบ้านเมือง จะตั้งหลักในยุควุ่นวายแบบนี้ได้จริงหรือ อย่าให้กลายเป็นว่ายังไม่ทันได้เริ่มทำนา ก็ถูกโจรกลุ่มไหนหรือเจ้านายที่อารมณ์ไม่ดีฆ่าทิ้งเสียก่อนเลย

‘หรือว่า...หนีดี?’ ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

พาเตียวเสี้ยนไปจากที่บ้า ๆ นี่ ด้วยค่าการบริหาร 275 กับค่าเสน่ห์ 100 แค่ไปพึ่งผู้ครองแคว้นสักคนที่ดูมีอนาคต หาตำแหน่งที่ปรึกษาหรือหัวหน้าเสมียนทำสักตำแหน่ง คงไม่ยากนักหรอก อย่างน้อยก็มีกินมีใช้ อยู่ได้อย่างสบายใจ จะมาแบกรับปัญหากองโตอยู่ในถิ่นทุรกันดารนี่ทำไม ต้องกลุ้มทั้งเรื่องข้าวปลาอาหารและความปลอดภัยทุกวัน เผลอ ๆ อาจเอาชีวิตมาทิ้งอีกด้วย

ระหว่างที่ความคิดสองฝ่ายในหัวเขากำลังตีกัน ฝ่ายหนึ่งร้องให้เก็บตัวค่อย ๆ สร้างฐาน อย่าเพิ่งทำอะไรเสี่ยง ส่วนอีกฝ่ายก็ตะโกนว่าข้ามโลกมาทั้งที ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างก็กลับไปนอนเสียดีกว่า หวังเฉินที่ยืนอยู่ด้านล่างก็ขยับริมฝีปาก ก่อนพูดเสริมเบาเสียจนแทบไม่ได้ยินว่า

“...เมื่อวาน ในเมืองกับพื้นที่โดยรอบมีคนอดตายอีกสิบสามคน เก็บศพไม่ทัน ได้ยินว่าชาวบ้านที่อดอยากแบ่งกันกินจนหมดแล้วขอรับ”