เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 - ตีถอยร่น
ผู้ฝึกมารส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดพลางถอยร่นไปหลายก้าว โลหิตสีดำพุ่งกระฉูดออกจากหัวไหล่ ทว่าไอปีศาจบนร่างของมันก็ม้วนตัวเข้าห่อหุ้มบาดแผลในทันที บาดแผลเริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
หลินทงขมวดคิ้วเล็กน้อย ร่างกายของผู้ฝึกมารทนทานต่อการโจมตียิ่งกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปจริงๆ บาดแผลธรรมดาแทบจะฟื้นฟูได้ในพริบตา เว้นเสียแต่จะสังหารให้ตายในคราเดียว หรือใช้พลังลมปราณธาตุไฟแผดเผาบาดแผลจนไม่อาจสมานตัวได้
เขายกกระบี่ตวัดฟันเป็นวงกลมเบื้องหน้า เปลวไฟสีแดงชาดบนตัวกระบี่ลุกโชนขึ้นมาสามฉื่อ แผดเผาไอปีศาจรอบด้านจนส่งเสียงฉี่ๆ
ผู้ฝึกมารผู้นั้นเห็นเปลวไฟก็แสดงความหวาดระแวงออกมาทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด ถอยหลังไปครึ่งก้าว ยกเคียวขึ้นขวางหน้าไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้ามาอีก