เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 231 - ถ่ายทอดวิชา
ยามที่กลับมาถึงลานบ้านต้นหวาย ตะวันก็คล้อยต่ำไปทางทิศประจิมแล้ว
ประตูรั้วลานบ้านไม่ได้ลงกลอน เพียงผลักเบาๆ ก็เปิดออก
มู่หรงเสี่ยวฉิงกำลังนั่งยองๆ พรวนดินให้กอดอกกุหลาบจีนที่มุมลานบ้าน ครั้นได้ยินเสียงประตูก็เงยหน้าขึ้นมอง
สายตาของนางจับจ้องไปที่หลินทงเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงเลื่อนต่ำลงมาเล็กน้อย หยุดนิ่งอยู่ที่เด็กน้อยผู้นั้นที่โผล่ศีรษะออกมาครึ่งหนึ่งจากด้านหลังของเขา
ซิ่นเอ๋อร์หลบอยู่หลังขาของหลินทง เผยให้เห็นเพียงดวงตากลมโตดำขลับเป็นประกายคู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองทุกสิ่งในลานบ้านอย่างประหม่าและเหนียมอาย
พื้นกระเบื้องหินเขียว ต้นหวาย โต๊ะหินและเก้าอี้หิน เสื้อผ้าสีฟ้าอ่อนที่ตากเรียงรายอยู่ใต้ชายคา รวมถึงสตรีงดงามผู้มีรอยยิ้มพาดผ่านหัวคิ้วและดวงตาที่กำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างพุ่มดอกไม้