เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 - เมืองร้างเดี่ยว
รุ่งเช้าของสองวันต่อมา ขณะที่หลินทงกำลังชี้แนะการหายใจและขับเคลื่อนลมปราณให้แก่ซิ่นเอ๋อร์อยู่ในลานบ้าน บนถนนสายหลักนอกลานบ้านก็พลันเกิดความโกลาหลขึ้น
เสียงฝีเท้าถี่รัวและเร่งร้อนกว่าตอนที่สำนักฮ่าวหรานเคลื่อนผ่านเมื่อหลายวันก่อน ปะปนด้วยเสียงม้าศึกกรีดร้อง และเสียงล้อเกวียนบดทับแผ่นหินดังกึกก้อง
หลินทงเก็บกระบวนท่า ส่งสัมผัสวิญญาณออกไปนอกกำแพง หัวคิ้วค่อยๆ ขมวดเข้าหากันแน่น
ถนนสายหลักทอดตัวจากทิศใต้สู่ทิศเหนือ ขบวนคนนับร้อยกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศประจิมของเมือง คนยี่สิบกว่าคนที่นำหน้าขี่อยู่บนหลังสัตว์วิญญาณ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งเปรอะเปื้อนคราบโลหิต ศิษย์ที่ติดตามมาด้านหลังยิ่งเต็มไปด้วยผู้บาดเจ็บ บางคนใช้กระบี่ค้ำยันเดินกะเผลก บางคนต้องให้ศิษย์ร่วมสำนักพยุงจนแทบจะลอยขึ้นจากพื้น
ตราสัญลักษณ์ลายภูผา ลายเมฆาสีขาวนวล