กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230 - คำอำลา
เมื่อซิ่นเอ๋อร์ได้ยินคำนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ หดหายไป
เขาก้มมองชุดคลุมเวทใหม่เอี่ยมสองชุดในมือ แล้วเงยหน้าขึ้นมองป่าเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลเบื้องหลังกระท่อมไม้ ริมฝีปากขยับไหว ทว่าไม่ได้ตอบรับในทันที
หลินทงมองออก
"ตัดใจไม่ลงหรือ"
"ขอรับ" ซิ่นเอ๋อร์พยักหน้ารับตามตรง โอบชุดคลุมเวทและขวดหยกไว้ในอ้อมอกอย่างระมัดระวัง "ท่านอาจารย์ ข้าสามารถ... ไปบอกลาท่านพ่อท่านแม่ได้หรือไม่ขอรับ ยังมีท่านแม่ของข้า และท่านย่าของข้าด้วย"
"ย่อมต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว" หลินทงตบไหล่ของเขาเบาๆ "นำทางไปสิ"
ซิ่นเอ๋อร์พาหลินทงเดินเลียบลำธารมุ่งหน้าขึ้นสู่ต้นน้ำราวสองลี้ เลี้ยวผ่านช่องเขาแห่งหนึ่ง เบื้องหน้าก็พลันปรากฏหน้าผาหินที่ถูกพุ่มไม้และเถาวัลย์ปกคลุมไว้หนาทึบ