เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229 - หวนคืนสู่แดนบูรพาอีกครา
"พูดถึงเรื่องเด็ก ข้ายังได้รับศิษย์ไว้คนหนึ่งด้วยนะ"
มู่หรงเสี่ยวฉิงเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของหลินทง คิ้วเรียวยาวเลิกขึ้นเล็กน้อย
"ศิษย์หรือ เจ้าไปรับศิษย์มาตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดข้าจึงไม่รู้เรื่องเลย"
หลินทงก้มมองนาง นิ้วมือเคาะลงบนไหล่ของนางเบาๆ สองทีอย่างไม่รู้ตัว ราวกับกำลังเรียบเรียงลำดับเวลา
"ตั้งแต่ตอนที่อยู่แดนบูรพา ข้าไปพบสหายที่เคยเป็นแรงงานรับใช้ด้วยกัน เห็นบุตรชายของเขาเฉลียวฉลาดมีไหวพริบ จึงได้รับเขาเป็นศิษย์"
"เขาชื่อหลิวซิ่นเอ๋อร์"
"ซิ่นเอ๋อร์" มู่หรงเสี่ยวฉิงทวนชื่อนี้ในปากหนึ่งรอบ มุมปากโค้งขึ้น "ชื่อนี้... ตั้งได้ดียิ่งนัก"
"ซื่อสัตย์รักษาวาจา คนในครอบครัวย่อมต้องเป็นคนซื่อตรงจริงใจเป็นแน่"
"อืม เรื่องนี้เจ้าพูดถูกแล้ว สหายของข้าผู้นั้นเป็นคนรักษาคำพูดยิ่งนัก"