กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เที่ยงขนาดนี้แล้วเธอยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? ไป พี่จะพาไปกินของอร่อย”
“อือ ได้พี่ ฉันอยากกินซาลาเปาไส้ผัก”
“ได้ งั้นเราไปกันเลย” หลานอวี่อ๋างปัดฝุ่นบนตัวแล้วดึงหลานชิ่นซินเดินไปยังร้านอาหารเล็ก ๆ ในตัวเมืองอำเภอ
สองคนสั่งซาลาเปานึ่งหนึ่งเข่ง หลานอวี่อ๋างคอยตักใส่จานให้หลานชิ่นซินไม่หยุด แต่ตัวเองกลับไม่ยอมกิน ต้องรู้ว่าบ้านเขาไม่ได้ร่ำรวย เพราะตัวเขาเองยังเอาเงินค่าครองชีพหลายเดือนไปทุ่มหมด
หลายวันมานี้ที่ไปทวงเงินที่คลินิก เขาออกเช้ากลับเย็น เที่ยงยังไม่กล้าเสียเงินกินข้าว วันหนึ่งก็ได้กลับบ้านกินข้าวอุ่น ๆ ตอนเย็นเท่านั้น
“พี่ ทำไมไม่กินล่ะ ปล่อยให้ฉันกินคนเดียวเนี่ยนะ?”
“พี่กิน พี่กิน” หลานอวี่อ๋างยิ้มมองหลานชิ่นซิน