กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ในเมื่อต่างก็เป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น มาทานข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะ ผมเลี้ยงเอง” หูซิงปังเข้าไปใกล้หลานชิ่นซิน ยื่นมือจะคว้าแขนเธอ
แต่หลานอวี่อ๋างกลับมาขวางไว้ “เถ้าแก่หู พวกเราทานแล้ว”
“เสี่ยวหลานเอ๋ย เงินห้าสิบหยวนนั้น ผมคิดดูแล้วน่าจะเคยให้ผมไปแล้ว เดี๋ยวผมจะให้เสมียนบัญชีเอาเงินมาให้คุณ”
หูซิงปังทำหน้านิ่ง พูดกับหลานอวี่อ๋างประโยคหนึ่ง แล้วยื่นมือไปทางหลานชิ่นซินอีกครั้ง
“ไม่ต้องหรอก เถ้าแก่หู” หลานอวี่อ๋างคว้ามือหลานชิ่นซินแล้วเดินออกไปข้างนอก
หูซิงปังเห็นหลานอวี่อ๋างจะพาไป ก็ถลึงตา ส่งสายตาให้ฉินหล่างที่อยู่ตรงประตู