ตอนที่ 5 เปิ่นเปิ่น

ตอนที่ 5 เปิ่นเปิ่น

ศิษย์พี่จางผู้นั้นสาวเท้าเดินเข้ามาหาหลินมู่ทีละก้าว บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเย็นชา ปราณแท้ทั่วร่างพลุ่งพล่านรวมตัวกันเป็นงูเหลือมยักษ์เงาร่างเลือนราง พัดพาสายลมกรรโชกแรงสายหนึ่งขึ้นมา

“ไอ้หนู ข้าจะให้เจ้ารู้ซึ้งถึงความต่างชั้นระหว่างขั้นผนึกชีพจรกับขั้นหลอมกาย”

ศิษย์พี่จางผู้นั้นเอ่ยจบ งูเหลือมยักษ์ปราณแท้ก็ส่งเสียงหวีดหวิวพุ่งโถมเข้าใส่หลินมู่ทันที ภายใต้แรงกดดันจากปราณแท้เช่นนี้ หลินมู่ถึงได้สัมผัสถึงความกดดันขึ้นมาบ้างในที่สุด

ทว่าความกดดันเพียงเล็กน้อยนี้กลับมิได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเลยสักนิด ตรงกันข้ามเขากลับตื่นเต้นอย่างยิ่ง จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันแข็งแกร่งพลันปะทุขึ้นมา

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีด้วยปราณแท้อันทรงพลัง หลินมู่ก็ยังคงซัดหมัดตรง ๆ ไร้กระบวนท่าพิสดารออกไปเช่นเดิม

ตูม!

หมัดอันหนักหน่วง แม้แต่ความแหลมคมของปราณแท้ เมื่ออยู่ต่อหน้าหมัดนี้ของหลินมู่ ก็ถูกซัดจนแตกกระจายสลายไปในพริบตา

“อะไรกัน!”

ทั้งสามคนรวมถึงศิษย์พี่จางผู้นั้นต่างอุทานออกมาพร้อมกัน พวกเขามองไปยังหลินมู่ที่ยังมีสีหน้าผ่อนคลายด้วยความตื่นตระหนก จากหมัดเมื่อครู่ พวกเขายังสัมผัสไม่ได้ถึงระลอกคลื่นของปราณแท้หรือพลังภายในจากร่างของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ใช้เพียงแค่กายเนื้อ ก็ระเบิดการโจมตีด้วยปราณแท้ของขั้นผนึกชีพจรจนแหลกละเอียด กายเนื้อของคนผู้นี้มันจะแข็งแกร่งเกินไปถึงเพียงไหนกัน