ตอนที่ 4 หมูอันธพาลตัวแสบ

ตอนที่ 4 หมูอันธพาลตัวแสบ

ตูม!

บริเวณชายขอบแดนรกร้างใหญ่ เสียงระเบิดดังกึกก้อง เนินทรายเตี้ย ๆ ลูกหนึ่งพังทลาย เงาดำร่างปราดเปรียวพุ่งทะยานออกมา พลิกกายกลางอากาศแล้วร่อนลงสู่พื้นดิน

"พับผ่าสิ ไหงกระโดดได้สูงขนาดนี้"

เงาดำผู้นี้ก็คือหลินมู่ที่เพิ่งออกมาจากใต้เนินทราย เขาร่อนลงแตะพื้น ก้มมองกำปั้นของตนแล้วอดตื่นเต้นในใจไม่ได้

เพียงหมัดเดียวก็ต่อยเนินทรายจนระเบิด พลังนี้จะมหาศาลปานใดกัน แถมการกระโดดเมื่อครู่ยังสูงถึงสามจั้ง ความยืดหยุ่นสอดประสานของร่างกายเนื้อหนังกลับสูงส่งถึงระดับนี้เชียวหรือ

ร่างกายที่หลอมสร้างขึ้นใหม่นี้ มันช่างเหนือมนุษย์เกินไปแล้ว

สายลมหนาวอันเวิ้งว้างพัดผ่านร่างของหลินมู่ ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง ลมแม้จะเย็นยะเยือก ทว่าหลินมู่กลับรู้สึกเพลิดเพลินเป็นอย่างยิ่ง สิ่งของบางอย่าง มีเพียงตอนที่สูญเสียไปแล้วเท่านั้นจึงจะรู้ซึ้งถึงคุณค่า การได้สัมผัสสายลมเย็นพัดผ่านผิวกายด้วยตนเองเช่นนี้ ช่างเป็นความสุขที่ไม่มีสิ่งใดเทียบเทียมได้จริง ๆ

หลินมู่กวาดตามองไปรอบ ๆ สุดสายตามีแต่ทุ่งรกร้าง ว่างเปล่าและเปล่าเปลี่ยวนัก

ทุ่งรกร้างดูราวกับไร้ขอบเขต หากคิดจะออกไปจากที่นี่ จำเป็นต้องเลือกทิศทางที่ถูกต้อง