ตอนที่ 396 ข้าเคยตรึงมือเขาไว้ได้ข้างหนึ่ง

ตอนที่ 396 ข้าเคยตรึงมือเขาไว้ได้ข้างหนึ่ง

ปลายฤดูใบไม้ร่วง ลมกลางคืนเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ

เจียงหนิงยืนเอามือไพล่หลังอยู่ริมระเบียง สายตามองขึ้นไปยังท้องฟ้าพร่างดาวอันลึกล้ำ

“ฝ่าบาท ดึกมากแล้วเพคะ”

ฮองเฮาหยิบเสื้อคลุมยาวสีเงินตัวใหญ่มาคลุมลงบนไหล่ของเจียงหนิง

ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเจียงหนิงจะโดนลมหนาวจนเป็นหวัด แต่เป็นความห่วงใยที่ทำจนเคยชิน

ความผูกพันของคนเรา ก็แสดงออกมาผ่านเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันแบบนี้

ทั้งสองยืนเคียงข้างกันอยู่ริมระเบียง

“ฝ่าบาท ชวนเอ๋อร์รู้ความขึ้นมากแล้วจริงๆ เพคะ” ฮองเฮาพูดเบาๆ

“อืม” เจียงหนิงพยักหน้าพลางครุ่นคิด