เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 467 จิตตระหนักรู้สายที่สอง
สายลมยามราตรีริมฝั่งทะเลตะวันออกเจือกลิ่นคาวเค็ม พัดกระหน่ำกระทบโขดหินโสโครก
ครั้นเดินเลียบชายทะเลออกมาได้ระยะหนึ่ง นักพรตเฒ่าหลี่จึงเลือกถ้ำกัดเซาะริมทะเลอันลับตาแห่งหนึ่ง จากนั้นหยิบธวัชค่ายกลสภาพหยาบออกมาสี่ผืนแล้วจัดวางลงไป
“เอาตรงนี้ก็แล้วกัน” เขาชี้ไปยังบริเวณที่แห้งภายในถ้ำ “ปราณวิญญาณนับว่าหนาแน่นอยู่บ้าง เพียงพอให้เจ้าใช้ทะลวงผ่านแล้ว”
“นักพรตอย่างข้าก็มิได้มีกลวิธีอื่นใด ค่ายกลขนาดเล็กที่ซื้อมาไว้ก่อนหน้านี้ ขอเพียงพอช่วยอันใดได้บ้างก็นับว่าดีแล้ว”
ไป๋สือชีจัดวางร่างเวยชิงอวิ๋นไว้ข้างผนังหินอย่างระมัดระวัง ส่วนตนเองนั่งขัดสมาธิลงกลางถ้ำ
ก่อนหันไปมองนักพรตเฒ่าหลี่ “นักพรตหลี่ ประเดี๋ยวหากมีเหตุอันใดไม่ชอบมาพากล...”
“รู้แล้ว ๆ”
นักพรตเฒ่าหลี่โบกมือ “นักพรตอย่างข้าจะคอยคุ้มกันให้เจ้าเอง”
เวยชิงอวิ๋นพลันเอ่ยขึ้นในยามนี้ “เจ้าทึ่มน้อย จงจำคำที่ข้าเคยบอกไว้ให้ดี—”