เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 466 เจ้าคือศิษย์พี่หาน
ไป๋สือชีกลืนน้ำทะเลเข้าไปอึกใหญ่หลายอึก รสชาติเค็มฝาดพุ่งตรงขึ้นขม่อม จนสำลักไอออกมาติด ๆ กัน
ครู่ต่อมา นักพรตเฒ่าหลี่จึงปล่อยมือจากเขา
เขาปาดหยดน้ำบนใบหน้าออก ทว่าในดวงตากลับทอประกายแห่งความปิติยินดีอย่างคลุ้มคลั่ง—นี่มิใช่นิมิตลวงตาระดับแกนทอง!
น้ำทะเลสมจริงถึงเพียงนี้ นักพรตเฒ่าหลี่เบื้องหน้ายิ่งสมจริงอย่างหาใดเปรียบ!
“ชู่เตี๋ยจื่อยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือ?”
น้ำเสียงของไป๋สือชีสั่นเครือ สองมือคว้าแขนเสื้อของนักพรตเฒ่าหลี่ไว้แน่น “นักพรตหลี่ ท่านมิได้หลอกข้าใช่หรือไม่?”
นักพรตเฒ่าหลี่แค่นเสียงฮึ “เฒ่านักพรตอย่างข้าจะหลอกเจ้าไปทำไมเล่า? ยามนี้แม่หนูน้อยผู้นั้นติดตามอยู่กับหานอวี๋ ร่าเริงมีชีวิตชีวายิ่งนัก!”
กล่าวพลางหิ้วตัวเขากลับมายังริมฝั่ง แล้วเหวี่ยงโยนลงบนหาดทราย
ไป๋สือชีอดมิได้ที่จะกระโดดโลดเต้น หันหน้าเข้าหาท้องทะเลโห่ร้องด้วยความยินดีออกมาหลายครา แล้ววิ่งโลดแล่นไปตามหาดทรายริมทะเลอย่างเบิกบานใจ