เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 465 พานพบ ณ ทะเลตะวันออก
ไป๋สือชีแบกเวยชิงอวิ๋นเดินเลียบทะเลตะวันออกไปเรื่อย ๆ เสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งดังก้องอยู่ข้างหู
อาทิตย์อัสดงคล้อยต่ำลงทางทิศประจิม แสงสนธยาโปรยปรายลงบนผืนสมุทร ย้อมประกายคลื่นระยิบระยับให้กลายเป็นสีทองอร่ามไปทั่วทั้งผืน
สายลมทะเลเย็น ๆ พัดผ่านใบหน้า พาเอากลิ่นอายเค็มชื้นติดมาด้วย
“ท่านอาจารย์ ท่านรู้สึกเช่นไรบ้าง?” ไป๋สือชีเอียงศีรษะหันมาเอ่ยถามเสียงแผ่ว
เวยชิงอวิ๋นซบกายลงบนแผ่นหลังของเขา ใบหน้าขาวซีดต้องแสงสนธยา “ไม่เป็นไรนัก เพียงแต่รู้สึกหนาวอยู่บ้าง”
น้ำเสียงของนางอ่อนแรง ทว่าเจือไว้ด้วยความโล่งใจอยู่หลายส่วน
“ออกจากเรือสำราญลำนั้นเสียได้ก็ดี ผู้บำเพ็ญหญิงแห่งสำนักสมสุขเหล่านั้นน่ารำคาญเสียจริง วรยุทธ์ของผู้บำเพ็ญมารช่างไม่ดีเอาเสียเลย เมื่อบำเพ็ญแล้วก็หลงลืมศีลธรรมจรรยา ไร้ซึ่งยางอายโดยสิ้นเชิง”
ไป๋สือชียิ้มน้อย ๆ “ใช่แล้ว ในที่สุดก็สลัดพวกนางพ้นเสียที”
ครั้นนึกถึงหลู่อวิ้นที่อยู่ในสำนักสมสุข สีหน้าของเขาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นพิกลขึ้นมาอย่างอดมิได้