เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 ชิ่งหนีหนี้สิน
“คิกคิก……”
เสียงนั้นราวกับยังก้องอยู่ข้างหู ไป๋สือชีพล่อยื่นมือออกไปกุมโดยสัญชาตญาณ
“ชูเตี๋ยจึ เบาหน่อย อย่าหัวเราะเช่นนี้ หากถูกหัวหน้าขอทานพบเข้า——”
ทว่ามือกลับคว้าได้ความว่างเปล่า กดลงบนเตียงนอนอันเย็นเยียบและแข็งกระด้าง
รอบกายประณีตงดงามและวิจิตรบรรจง เป็นที่พักซึ่งท่านผู้อาวุโสไป๋ผู้เป็นอาจารย์จัดเตรียมไว้ให้เขาอย่างแท้จริง ทว่ากลับว่างเปล่าไร้ผู้คน
ศีรษะของไป๋สือชีปวดแปลบขึ้นมาจาง ๆ ภายในหูมีเสียงก้องกังวานไม่ขาดสาย
เขารู้ดีว่าตนเองฝึกบำเพ็ญจนถึงขีดจำกัดแล้ว และจำเป็นต้องพักผ่อน
ทว่าเพียงนึกถึงร่างไร้ลมหายใจของชูเตี๋ยจึ โลหิตทั่วร่างก็พลอยไหลย้อนกลับ ทำให้เขาไม่อาจหยุดยั้งลงได้เลย
เขามหลับตาลง ทุกส่วนในร่างกายต่างเหนื่อยล้าและคอยเตือนว่าควรพักผ่อน ทว่าการพักผ่อนในยามนี้ยังไม่เพียงพอแม้แต่น้อย