กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 65 วาดภาพด้วยตนเองเพื่อเป็นของขวัญตอบแทน
เหลิ่งซื่อเย่ยืนอยู่ด้านหลังของเซิ่งลั่วหน่วน มองดูไหล่ขาวเนียนของเธอ ลูกกระเดือกที่นูนเด่นของเขาขยับขึ้นลง
เซิ่งลั่วหน่วนเอียงศีรษะเล็กน้อย มือจับผมของเธอไว้ “เหลิ่งซื่อเย่ สวมให้ฉันเร็ว ๆ สิคะ แขนฉันชูจนเมื่อยไปหมดแล้ว”
เธอเห็นเหลิ่งซื่อเย่ไม่มีความเคลื่อนไหวอยู่นาน จึงเอ่ยเตือน
เหลิ่งซื่อเย่เหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์ ขานรับด้วยเสียงพร่าต่ำ แล้วนำสร้อยคอประเมินค่าไม่ได้เส้นนั้นมาสวมไว้ที่คอของเซิ่งลั่วหน่วน
“เรียบร้อยแล้ว”
วินาทีนี้ เหลิ่งซื่อเย่พูดกับตัวเองในใจว่า เหลิ่งซื่อเย่ ยินดีด้วยนะ ความลับในยามค่ำคืนนับไม่ถ้วนถูกมอบออกไปแล้ว