กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 63 อยากจับมือเมื่อไหร่ค่อยบอกฉัน
จนกระทั่งเดินออกจากห้องอาหาร ริ้วความแดงบนใบหน้าของเหลิ่งซื่อเย่ก็ยังไม่จางหายไป
เมื่อเห็นสายตาอมยิ้มของเซิ่งลั่วหน่วน เหลิ่งซื่อเย่ก็ไม่กล้าสบตาเธอเลย
“อะไรกัน ไปกินอาหารเช้ามาแล้วหน้ายังแดงได้อีก? พวกเธอสองคนคงไม่ได้ทำเรื่องที่ไม่เหมาะกับเด็กหรอกนะ?”
เสียงหนึ่งดังมาจากห้องนั่งเล่น เซิ่งลั่วหน่วนหันไปมอง ไม่รู้ว่าโม่เทียนโผล่มาจากทิศทางไหน กลับเป็นมู่จืออวี้ที่ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้ว
ตอนนี้ถึงตาเซิ่งลั่วหน่วนที่เขินอายหน้าแดงบ้าง ทั้งที่เธอกับเหลิ่งซื่อเย่อยู่ในห้องอาหารอย่างใสซื่อบริสุทธิ์มาก พอได้ฟังคำพูดของโม่เทียนในตอนนี้ ภาพที่จูบกับเหลิ่งซื่อเย่อย่างเร่าร้อนเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที