กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 9 สวัสดี ผมชื่อเหลิ่งซื่อเย่
เหลิ่งซื่อเย่มองดูเด็กสาวที่ตนเฝ้าคิดถึงทั้งยามตื่นและยามฝัน ผมของเธอเปลี่ยนไป เป็นสีชมพูอ่อนที่ยิ่งขับให้ผิวดูขาวกระจ่าง ใบหน้าอมชมพูระเรื่อ
คนทั้งสองสบตากันตรงประตูอยู่เช่นนั้น หากคนนอกไม่รู้คงคิดว่าพวกเขากำลังจ้องตากันอย่างลึกซึ้งและดึงเชิงกันสุดฤทธิ์
บอดี้การ์ดด้านหลังเซิ่งลั่วหน่วนเห็นภาพที่คุณหนูของตนกำลังเพ้อถึงผู้ชาย จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนเสียงเบา “คุณหนู พวกเราควรไปกันได้แล้ว”
บอดี้การ์ดก้มหน้าพูด ตอนที่เห็นเหลิ่งซื่อเย่เมื่อครู่ ในใจพวกเขาก็พอจะเดาสถานะของอีกฝ่ายได้ลาง ๆ แล้ว เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยสมัครงานในตำแหน่งบอดี้การ์ดของตระกูลเหลิ่งมาก่อน แม้จะไม่เคยเห็นตัวจริง แต่ก็พอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับคนชื่อเหลิ่งซื่อเย่ผู้นี้อยู่บ้าง