กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลิ่วหย่งหงกับน้องสาวถูกปล่อยตัวตั้งแต่เช้าตรู่ แถมยังคืนบ้านให้หนึ่งหลัง ซึ่งก็คือหลังที่หลิ่วหย่งหงใช้กินเที่ยวเล่นสนุกสนาน เฉินสุ่ยเอ๋อร์ไม่พูดอะไรเลย สั่งให้ลูกน้องปล่อยคนเท่านั้น
สองพี่น้องถูกจับเข้าไปแม้เพียงวันเดียว แต่ก็รับความทรมานไม่น้อย เฉินสุ่ยเอ๋อร์ไม่ปรานีพวกเขาเลย ใช้ทุกวิธีที่มี ทั้งร่างกายและจิตใจของทั้งสองได้รับบาดเจ็บสาหัส
“พี่ใหญ่ เฉินสุ่ยเอ๋อร์ปล่อยพวกเราออกมาทันทีแบบนี้ได้ยังไง? หรือว่าคุณปู่ลงมือ?”
หลิ่วอ้ายหงเดาว่าคุณปู่เป็นคนลงมือ ไม่อย่างนั้นเฉินสุ่ยเอ๋อร์ไม่มีทางยอมอ่อนข้อ
“ต้องเป็นคุณปู่แน่ ๆ แม่ง เจ็บจะตายอยู่แล้ว ฉันไม่ปล่อยไอ้สารเลวเฉินสุ่ยเอ๋อร์ไว้หรอก!”
ตอนนี้หลิ่วหย่งหงเจ็บไปทั้งตัว เขามีชีวิตมากว่ายี่สิบปี ยังไม่เคยขาดทุนหนักขนาดนี้มาก่อน เขาต้องฆ่าเฉินสุ่ยเอ๋อร์ให้ได้ ถึงจะสะสางความแค้นในใจได้
หลิ่วอ้ายหงก็คิดเหมือนกัน แต่ก่อนเธอยังคิดว่าเฉินสุ่ยเอ๋อร์ไม่เลว หน้าตาดี ปากหวาน ละเอียดรอบคอบ เลี้ยงไว้ข้างตัวเป็นชายบำเรอก็ดี แต่เสียดายที่เฉินสุ่ยเอ๋อร์ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ถึงกับปฏิเสธเธอ
ฮึ เธอเป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิ่ว เปิดปากเองแล้ว ไอ้สารเลวนี่กลับกล้าปฏิเสธ ช่างเบื่อชีวิตจริง ๆ!