ตอนที่ 221 โจวหงเหว่ยฆ่าอย่างบ้าคลั่ง

โจวหงเหว่ยเดินอยู่บนถนนด้วยท่าทางจิตใจล่องลอย ริมถนนหลายบ้านติดป้ายคำอวยพรคู่กันแล้ว แขวนโคมไฟสีแดงใหญ่ แทบทุกบ้านทั้งหน้าประตูและระเบียงต่างตากเนื้อเค็มและไส้กรอกไว้ กลางอากาศได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวของอาหารหมักแห้งสารพัด

คนเดินบนถนนล้วนยิ้มแย้มเบิกบาน ชาวหัวเซี่ยมีคำกล่าวว่า มีเงินหรือไม่มีเงินก็กลับบ้านฉลองตรุษ แม้แต่ครอบครัวที่ยากจนที่สุดก็ยังต้องรัดเข็มขัดฉลองปีใหญ่ และทุกคนล้วนหน้าตายิ้มแย้ม ต้อนรับปีใหม่ด้วยความเบิกบาน

แต่ความสุขนี้ไม่เกี่ยวข้องกับโจวหงเหว่ยเลย เขาเหมือนซากศพที่เดินได้ ก้าวเดินอย่างชาชิน เสียงหัวเราะร่าเริงและเสียงประทัดรอบกายราวกับเล็ดลอดมาจากอีกโลกหนึ่ง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย

รอยยิ้มบนใบหน้าคนอื่น เขาก็รู้สึกว่ามันคือการเยาะเย้ย เยาะเย้ยความอัปยศของเขาในช่วงนี้ ที่ต้องก้มหน้าอดทนความเจ็บปวดเอาใจหลิ่วหย่งหงนังวิปริตคนนั้นทุกวัน เขาคิดว่าเพียงอดทนผ่านความมืดมิดไปได้ก็จะพบแสงสว่าง แต่ผลกลับรอจนได้ข่าวร้ายว่าตระกูลหลิ่วล่มสลาย

เขาก็เพิ่งนึกออกว่า ช่วงนี้หลิ่วหย่งหงผิดปกติ ทรมานเขาหนักเป็นพิเศษ ราวกับระบายความโกรธลงบนตัวเขา

โจวหงเหว่ยกัดฟันแน่น ดวงตาเปล่งความแค้น ไอ้เวรหลิ่วหย่งหงรู้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่ยังหลอกเขาว่าจะหางานที่โรงไฟฟ้าให้ได้ นังสารเลวสมควรตาย!

“แม่ครับ คุณลุงเลือดออก!”

เสียงเด็กน้อยอ่อนหวานเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เด็กหญิงตัวเล็กที่เดินสวนมาชี้ไปที่เขา รีบร้อนบอกผู้หญิงข้าง ๆ