กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซุนปอเอ่ยอย่างสุภาพ “สหายซ่ง ผมเคยได้ยิน…” — “สหายซ่ง ผมได้ยินหยวนหยวนพูดถึงคุณมานานแล้ว ปลื้มชื่อเสียงมานาน!”
เขาพูดได้แค่ประโยคเดียวหน้าก็แดง แถมหน้าตายังสะอาดหมดจด บริสุทธิ์และขี้อายขนาดนั้น ไม่แปลกเลยที่ดึงดูดหวังหยวนหยวนได้
ซ่งซีซียิ้มออกมา แล้วทักทายพูดคุยกับเขาเล็กน้อย
คนอื่น ๆ ในตึกพักครอบครัวพนักงานก็เดินเข้ามาล้อเล่นด้วย บางคนยังตะโกนเรียกจินอวี้ฉิน “อวี้ฉิน ว่าที่ลูกเขยบ้านเธอมาแล้ว!”
จินอวี้ฉินเดินออกมาพลางหัวเราะคิกคัก สายตาแรกที่มองไปคือเหล้าและบุหรี่ในมือซุนปอ บุหรี่โบตั๋นหนึ่งห่อใหญ่ เหล้าขาวชั้นดีสองขวด รอยยิ้มของเธอยิ่งลึกขึ้น แล้วตวัดเสียงใส่หวังหยวนหยวน “ไม่พาเสี่ยวซุนเข้าบ้านไปนั่งสิ ไปยืนอยู่ข้างนอกทำอะไร!”