กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งซีซีตัดสินใจรออีกวัน ถ้าบทความของเธอยังไม่ถูกตีพิมพ์ เธอก็จะโทรหาเหล่าหวังถามให้ชัดเจน ถ้าไม่ลงก็ให้ส่งกลับคืนมา เธอจะส่งไปยังสำนักหนังสือพิมพ์อื่น
โชคดีที่วันที่สองพอไปซื้อหนังสือพิมพ์อีกครั้ง ก็เห็นแผงขายหนังสือพิมพ์มีคิวยาวเหยียด พูดได้ไม่เกินจริงเลยว่าต่อแถวกันอย่างน้อยสองลี้ ลุงเจ้าของแผงยุ่งจนหัวเหงื่อโทรม รับใช้ประชาชนไปพร้อมกับด่าพึมพำไป
“ในที่สุดก็รอจนได้บทความของกวาอ้ายกั๋วแล้ว ครั้งนี้เขียนอะไรไว้บ้าง”
คนที่ยังต่อแถวอยู่ใจคันคะเยอ อยากรู้เหลือเกินว่าวันนี้มีเรื่องฉาวอะไร
คนอื่น ๆ ที่ซื้อหนังสือพิมพ์ได้แล้วก็ไม่รีบไป ร่วมวงเผือกกับคนอื่น อ่านไปก็อ่านออกเสียงดัง ๆ พอทุกคนได้ยินว่าฉากหลังเป็นโรงงานทอผ้าอีกครั้ง ก็อดไม่ได้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์กัน
“โรงงานทอผ้าอีกแล้ว กวาอ้ายกั๋วมีเรื่องบาดหมางกับโรงงานทอผ้าหรือเปล่าเนี่ย”
“อาจเป็นไปได้ว่ากวาอ้ายกั๋วเป็นพนักงานหรือญาติพนักงานของโรงงานทอผ้า เลยรู้เรื่องของโรงงานทอผ้าค่อนข้างดี”
“ฉันอยู่ในโรงงานทอผ้ามาสิบกว่าปี ยังไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย กวาอ้ายกั๋วรู้ได้ยังไง”
“จะไปสนใจว่าคนเขารู้ได้ยังไงทำไมล่ะ ขอแค่มีบทความให้เราอ่านก็พอแล้ว”