ตอนที่ 151 กวาอ้ายกั๋วหมดมุกแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น เหล่าหวังขี่จักรยานเก่าที่กระดิ่งไม่ดังแต่ที่อื่นดังไปหมดมาถึงสำนักหนังสือพิมพ์ พอเข้าประตูใหญ่ เขาก็หยุดเป็นกิจวัตร ลุงหลี่ที่ห้องรับส่งเอกสารยัดจดหมายหนา ๆ กองหนึ่งใส่มือเขา “ล้วนเป็นจดหมายที่ผู้อ่านเขียนถึงสหายกวาอ้ายกั๋ว”

เหล่าหวังรับจดหมายมา ยัดใส่ตะกร้ารถ เตรียมจะไปจอดรถ ลุงหลี่เรียกเขาไว้ “เสี่ยวหวัง ต้นฉบับของกวาอ้ายกั๋วทำไมยังไม่ลงพิมพ์อีก ผมรอจนผมขาวหมดแล้ว”

เหล่าหวังเหลือบมองผมขาวบาง ๆ ไม่กี่เส้นบนหัวลุงหลี่ แล้วพูดอย่างจริงใจ “เรื่องนี้อย่าถามผม ต้องไปถามบรรณาธิการใหญ่จาง อำนาจว่าจะลงหรือไม่ลงอยู่ในมือเขา ผมก็แค่พลทหารกระจอกคนหนึ่ง”

“ทำไมเสี่ยวจางไม่ยอมให้ลง เขาสมองกลับไปกลับมาอีกแล้วหรือไง”

ลุงหลี่ขมวดคิ้วสีดอกเลาแน่น น้ำเสียงไม่พอใจอย่างมาก ตั้งแต่ได้อ่านบทความของกวาอ้ายกั๋ว เขาก็ไม่มีความสนใจจะอ่านบทความอื่นอีกเลย ทั้งภรรยาและลูกสะใภ้ของเขาก็เร่งให้เขาไปตามต้นฉบับจากกวาอ้ายกั๋วทุกวัน ภรรยาของเขาพูดว่า “ไม่กี่วันไม่ได้อ่านบทความของกวาอ้ายกั๋ว คุยเล่นกับคนอื่นก็ไม่รู้จะคุยอะไร”