เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนจะไป เธอยังเตะโจวหงเหว่ยอีกหลายที ถึงได้เปิดประตูเดินออกไปอย่างวางท่า กุ้ยเฟยเสียบกลอนประตูแล้วกระโดดออกไปทางหน้าต่าง ภายในห้องทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม แต่ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
โจวหงเหว่ยตื่นขึ้น เขาตรวจร่างกายตัวเองโดยไม่รู้ตัว บนตัวไม่มีบาดแผล แค่รู้สึกแน่นหน้าอก คลื่นไส้เล็กน้อย และปากแห้งมาก
เขาลุกขึ้นจากพื้น มองไปที่เตียง เห็นซ่งเชี่ยนยังอยู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลังดื่มน้ำ เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย จึงไปตรวจหน้าต่างกับประตู ทุกอย่างปกติ ไม่มีร่องรอยว่าใครเข้ามา ของในบ้านก็ไม่หายไปไหน โจวหงเหว่ยขมวดคิ้วแน่น ร่างกายเขามีปัญหาหรือเปล่า?
โจวหงเหว่ยที่กังวลเรื่องร่างกายตัวเองไม่ได้สังเกตเลยว่าซ่งเชี่ยนบนเตียงมีสีหน้าทึ่มทึบ ดวงตาว่างเปล่า
โจวหงเหว่ยเปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเท ไปอาบน้ำ แล้วนอนลงข้าง ๆ ซ่งเชี่ยน
ต่างจากปกติที่มักสะดุ้งตื่นและหลับไม่สนิท คืนนี้โจวหงเหว่ยหลับสบายเป็นพิเศษ ไม่ฝันตลอดคืน พอเช้าตื่นขึ้นมาก็สดชื่น สีหน้าดูดีรอบด้าน