เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงของซ่งซีซีดังก้องไปทั่วโรงงานทั้ง 360 องศา ทุกคนได้ยิน รวมถึงสองพ่อลูกซ่งต้าเจียง
โรงเรียนประถมบุตรพนักงานอยู่ห่างจากเขตโรงงานพอสมควร เหอเฟิ่งเหลียนจึงยังไม่ได้ยินในตอนนั้น
ซ่งต้าเจียงกำลังซ่อมเครื่องจักรอยู่ในแผนกผลิต เมื่อได้ยินเสียงกระจายเสียง เขาโกรธจนปาเครื่องมือทิ้งและจะไปเอาความกับลูกสาวอกตัญญู
“ยัยนี่จู่ ๆ พูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม? เธอจะทำอะไรกันแน่?”
คนอื่น ๆ ในแผนกผลิตต่างพากันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ ไม่รู้ว่าซ่งซีซีขายยาอะไรอยู่ในน้ำเต้า
“ซ่งเชี่ยนอายุมากกว่าฉันแค่วันเดียว แต่ได้อยู่บ้านใช้ชีวิตสบาย แม้แต่ในช่วงเวลาลำบาก เธอยังได้กินไข่ทุกวัน ใส่เสื้อผ้าสวย ๆ ไม่ต้องล้างชาม ใช้ชีวิตสบายกว่าคุณหนูใหญ่ลูกสาวนายทุน ส่วนฉันอยู่ในชนบทเป็นทาสที่ถูกเศรษฐีที่ดินขูดรีด กินก็ไม่อิ่ม ใส่ก็ไม่อุ่น กลางคืนได้แต่นอนในห้องเก็บฟืน ไม่มีแม้แต่ผ้าห่มที่ดูดีสักผืน ไม่มีทั้งเงินและธัญพืช ที่รอดชีวิตมาได้ก็เพราะดวงแข็ง