กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ขอบใจนะ พอถึงตอนนั้นฉันจะเลี้ยงข้าวเธอที่ภัตตาคารกั๋วกวง กินให้พุงกางไปเลย” หยวนตงเหมยกล่าวอย่างขอบคุณ
“รอเธอได้เงินก่อนค่อยว่ากัน”
ซ่งซีซียิ้มออกมา เธอมองหยวนตงชิงที่แหงนหน้าดูท้องฟ้าและชี้มือไปมาไม่หยุดแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยชมว่า “น้องชายเธอมีพรสวรรค์ซ่อนอยู่ ถ้าฝึกฝนดี ๆ จะต้องมีอนาคต”
หยวนตงเหมยแยกไม่ออกในทันทีว่านี่เป็นคำพูดตามมารยาทหรือคำพูดจากใจจริง จึงถามอย่างจริงใจว่า “เธอพูดให้ละเอียดกว่านี้ได้ไหม”
“ปกติแล้วน้องชายเธอชอบวาดรูปใช่ไหม”
“ใช่ ตงชิงชอบขังตัวเองอยู่ในห้องแล้ววาดรูปที่สุด แต่พอวาดเสร็จก็เผาทิ้ง”
หยวนตงเหมยไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าน้องชายแค่วาดเล่นสนุก ๆ
“ครั้งหน้าเธอให้น้องชายเก็บภาพวาดไว้สิ แล้วเธอจะรู้ว่าน้องชายเธอเก่งแค่ไหน”