ตอนที่ 129 สืบรู้ค่าตัวเองแล้ว สามสิบหยวนต่อพันอักษร

ระหว่างทางหลังจากนั้น เจียงสุ่นกับซ่งซีซีต่างเงียบกันทั้งคู่ พอเหลียงไห่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงนำ ร้องเพลงด้วยกันกับทุกคนไปหลายเพลง บรรยากาศก็กลมเกลียวกันขึ้นอย่างรวดเร็ว เหลือก็แต่โจวหงเหว่ยกับซ่งเชี่ยนที่หน้าบึ้งเป็นตูดหม้อ สองคนนั้นดูเข้ากันไม่ลงเอาเสียเลย

เหลียงไห่ยังเอ่ยถึงกวาอ้ายกั๋วขึ้นมา เขาเป็นนักข่าวของสำนักหนังสือพิมพ์ แต่ไม่ใช่หนังสือพิมพ์เหวินฮุ่ย หากเป็นหนังสือพิมพ์เซี่ยงไฮ้รายวัน

“สำนักหนังสือพิมพ์ของเราก็อยากดึงตัวกวาอ้ายกั๋วเหมือนกัน แต่หนังสือพิมพ์เหวินฮุ่ยปกป้องเธอไว้แน่นหนาราวกับกำแพงเมือง บรรณาธิการบริหารของเราใช้ ‘กลสาวงาม’ ไปแล้ว บรรณาธิการบริหารของหนังสือพิมพ์เหวินฮุ่ยก็ยังไม่ยอมเผยแม้แต่เศษเสี้ยว”

น้ำเสียงของเหลียงไห่มีความเสียดายอยู่หน่อย ๆ เขาก็อยากรู้จักสหายกวาอ้ายกั๋ว คนที่เขียนบทความได้กล้าหาญตรงไปตรงมาเช่นนั้นได้ ต้องเป็นคนน่าสนใจแน่ ๆ ใช่ไหม