เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งเชี่ยนโกรธจนหน้าซีดขาว ร้องไห้แก้ตัวว่า “เมื่อคืนฉันแค่โดนลมเย็นจนท้องไม่สบาย ซีซี ทำไมเธอถึงเอาแต่ใส่ร้ายฉันอยู่ได้? ตกลงฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมปล่อยฉัน?”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซ่งซีซีที่พูดจาเหลวไหลราวกับคนเสียสติ ซ่งเชี่ยนก็รู้สึกเหมือนกำหมัดชกใส่ปุยนุ่น ทั้งอัดอั้นทั้งจนปัญญา ทำได้เพียงร้องไห้ เธอยังหันไปมองโจวหงเหว่ย หวังให้เขาช่วยพูดแทนสักสองสามคำ จะได้ไม่ต้องเผชิญความอับอายเพียงลำพัง
แต่โจวหงเหว่ยตั้งใจปั่นจักรยาน ไม่แม้แต่จะหันศีรษะกลับมา ราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
ซ่งเชี่ยนอดผิดหวังในใจไม่ได้ เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม
แน่นอนว่าโจวหงเหว่ยได้ยินทุกอย่าง แต่รอยข่วนบนร่างกายของเขาเจ็บเกินไป ทุกครั้งที่ออกแรงถีบก็จะกระทบแผล ความเจ็บปวดที่ต่อเนื่องทำให้เขาไม่มีแรงสนใจเรื่องอื่น เพียงอยากปั่นไปถึงจุดหมายโดยเร็ว