กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงสุ่นมองด้วยความสนใจ เด็กสาวคนนี้เริ่มแสดงอีกแล้ว ฝีมือการแสดงดีจริง ๆ น้ำตาบอกจะไหลก็ไหล ถ้าเขามีฝีมือการแสดงสักครึ่งของเด็กสาวคนนี้ ปีที่สิบสามตอนกลับไปเมืองหลวงก็คงไม่ถูกเอาเปรียบมากขนาดนั้น
แต่ว่า ตอนที่เด็กสาวคนนี้ก้มหน้า แล้วเหลือบมองเขาครั้งหนึ่ง นั่นหมายความว่าอะไร?
หรือว่าอยากให้เขาเป็นวีรชนช่วยหญิงงาม?
“แค่พูดกับเธอไม่กี่คำก็ร้องไห้ ฉันเป็นแม่ยังพูดไม่ได้เลยหรือ? ร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน แบบนี้ใครจะชอบนิสัยเธอ? ฉันว่าเธอมันว่างเกินไป ไปซักผ้าสกปรกในกะละมังซะ!”
เหอเฟิ่งเหลียนมองท่าทางแสร้งทำของลูกสาวอกตัญญู ไฟโกรธก็พลุ่งขึ้นมาทันที ถ้าไม่มีเจียงสุ่นอยู่ ฝ่ามือของเธอคงฟาดไปแล้ว
“แม่ ฉันจะไปกินข้าวที่ภัตตาคารกั๋วกวง มีคนเลี้ยง”