เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ซีซี แม่เธอช่วงนี้อยู่ในวัยทอง อารมณ์ไม่คงที่ ไม่ได้เจาะจงเธอนะ แม่เป็นแบบนี้กับพ่อเหมือนกัน เธอกับพี่ชายรีบไปกินข้าวเถอะ”
ซ่งต้าเจียงอธิบายสาเหตุที่ภรรยาอารมณ์ไม่ดีแทนเธอ และให้ซ่งซีซีไปกินข้าว ตลอดทั้งเวลาเขาพูดเสียงเบา ๆ
เพื่อนบ้านต่างพยักหน้าเงียบ ๆ รู้สึกว่าซ่งต้าเจียงยังพอใช้ได้ ดีกว่าเหอเฟิ่งเหลียนเยอะ
จินอวี้ฉินหัวเราะในลำคอเบา ๆ เธอเห็นความเสแสร้งของซ่งต้าเจียงทะลุในพริบตา เหอเฟิ่งเหลียนก็เป็นมีดในมือเขา ชี้ไหนฟันที่นั่น คนที่เลวที่สุดในบ้านคือซ่งต้าเจียง
ซ่งซีซีเช็ดตา พูดเบา ๆ ว่า “พ่อคะ แม่คะ หนูไปกินข้าวก่อนนะคะ”
“ไปเถอะ” ซ่งต้าเจียงยิ้มบาง ๆ
เหอเฟิ่งเหลียนยังหน้าดำคร่ำเคร่ง ไม่ส่งเสียง
ซ่งต้าเจียงมองไปทางเธอด้วยสายตาเตือน เธอจึงกัดฟันพูดออกมาทางไรฟัน “ไปเถอะ”