กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งเชี่ยนกลับเข้าห้องด้วยความวิตกกังวล พอเห็นซ่งซีซีนอนแผ่แขนขาบนเตาหายใจฟืดฟาดหลับสบาย ความโกรธก็ผุดขึ้นในใจ ยัยสารเลวคนนี้เพิ่งกลับเข้าเมืองได้สองวันก็ไปตอแหลกับเหลียงไห่แล้ว ช่างเป็นหญิงแพศยาต่ำช้าจริง ๆ
เธอยิ่งโกรธที่เหลียงไห่ไม่มองเธอ แต่กลับไปถูกใจพวกบ้านนอกโง่ ๆ คนหนึ่ง ช่างตาถั่วจริง ๆ
“ซีซี เธอนอนแบบนี้แล้วฉันจะนอนยังไง”
แม้อยากจะสาดน้ำสักกะละมังใส่ซ่งซีซี แต่ซ่งเชี่ยนก็ยังอดทนไว้ เธอเป็นลูกสาวที่เอาใจใส่และรู้จักเหตุผล จะทำตัวไม่รู้จักกาลเทศะไม่ได้
ซ่งซีซีที่ถูกปลุกจนรำคาญสะบัดมืออย่างหงุดหงิด เพียะเข้าที่หน้าซ่งเชี่ยน แรงไม่มากแต่ก็ไม่น้อย ใบหน้าซ่งเชี่ยนมีรอยแดงขึ้นมา
“ซ่งซีซี ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้”